Στέκι. Το συνηθισμένο σημείο συνάντησης μιας παρέας. Χώρος στον οποίο ένα ή περισσότερα άτομα συχνάζουν ή ασκούν ορισμένη δραστηριότητα.
Στα 14, η
καφετέρια της γειτονιάς. Δοκίμαζες τον πρώτο σου καφέ, φραπέ γλυκό με γάλα, και
έκανες εξάσκηση σε επιτραπέζια παιχνίδια και τάβλι. Φίλοι από το σχολείο ή το
φροντιστήριο. 
Στα 17, "κατέβαινες" κιόλας κέντρο, παραλιακά. Στο in καφέ που πήγαινες για να δεις και να
σε δουν. Χαιρετούσες από μακριά γνωστούς και καθόσουν με την παρέα σου και το
πρώτο σου κινητό. Αντάλλασσες sms και mms. Μην το ψάχνεις, αρχαία τεχνολογία…
Στα 21, φοιτήτρια
πια, τα κάθε λογής καφέ, μεζεδοπωλεία, και rock μπαράκια γύρω από την
πανεπιστημιούπολη. Σε ήξεραν με το μικρό σου, και φυσικά την παραγγελία σου πριν
πεις λέξη.
Στα 26, τα
ψαγμένα μικρά καφέ, καλλιτεχνικά στέκια, εναλλακτικές σκηνές. Hobby σου, να τα ξετρυπώνεις. Και να
εξοικειώνεσαι με το χώρο και τους θαμώνες του.
Στα 30 something, μητέρα με παιδί και σύζυγο, τα
πάρκα, οι παιδότοποι και τα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Συναντάς τη μαμά της Νεφέλης
στα "αλλακτήρια", χαιρετάς τον μπαμπά του Φοίβου από μακριά, γιατί κυνηγάει το
βλαστάρι του. Τους ξέρεις όλους! Μπορεί να θεωρηθεί στέκι;
Μελό;;
Μπορεί. Σίγουρα όμως εικόνα γνώριμη. Οι άνθρωποι πλέον δεν έχουν όνομα, μόνο
παιδιά. Τους αναγνωρίζεις αυτόματα, και τους συνταιριάζεις με το αντίστοιχο
παιδί. Είναι σαν παιχνίδι: Κάνε ζευγάρι τον γονιό με το παιδί! Έλα, τους έχεις ξαναδεί... Και εξασκείσαι
σχεδόν καθημερινά.
Οι συζητήσεις
σας σταθερές: πόσο ψήλωσε ο μικρός, πότε έβγαλε δόντι η μικρή, πως τρέχει κιόλας
τόσο γρήγορα, όταν ο δικός μου μόνο στέκεται ακόμη... Συγκρίνεις, καμαρώνεις,
ανησυχείς. Τα παιδιά σου, το μέτρο ένταξης σου στο περιβάλλον.
Καλωσήρθατε στο κόσμο των γονιών!
Καλωσήρθατε στο κόσμο των γονιών!
