Στάθηκα ώρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Η μόνη βεβαιότητα στην περίπτωση μου ήταν ότι ήθελα πάση θυσία να αποκαταστήσω την επικοινωνία μας. Από την αρχή, αυτός ήταν ο στόχος: η απόκτηση ενός δίαυλου επικοινωνίας, ενός καναλιού ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και εμπειριών. Η υπαιτιότητα της αποτυχίας, βαραίνει αποκλειστικά εμένα και την επωμίζομαι εξ’ ολοκλήρου.

Απλά κάπου στην πορεία, χάθηκα. Έχασα το νόημα και ατόνησε το συναίσθημα, μαζί και το κίνητρο. Όμως η αλήθεια είναι, ότι μου έλειψε πολύ όλο αυτό. Το κυνήγι της πρωτότυπης ιδέας, η δημιουργία κειμένου, η επιλογή του κατάλληλου ύφους γραφής και φωτογραφικής απεικόνισης, η προώθηση στα κοινωνικά δίκτυα, η ανατροφοδότηση μέσω μηνυμάτων αναγνωστών. Και έτσι αποφάσισα να επιστρέψω.

Δεν εγγυώμαι πλέον την πρωτοτυπία των ιδεών. Το περιεχόμενο που θα ακολουθήσει, έχει ξαναειπωθεί και ξαναγραφεί. Είναι απλά η ζωή μου, που θα μοιράζομαι μαζί σας. Πράγματα που έχετε ακούσει και διαβάσει, που έχετε σκεφτεί, που έχετε κάνει κι εσείς. Σκέψεις, απόψεις και καταστάσεις γνώριμες,  προς διερεύνηση και αμφισβήτηση. Τροφή για περαιτέρω σκέψη (πόση πια...) και προβληματισμό. Απορίες μου που ζητούν απάντηση, και απαντήσεις που επιχειρούν να βοηθήσουν. Απλά, ειπωμένα από τη δική μου σκοπιά. Με την ολοφάνερα διατυπωμένη ελπίδα, να λάβω αυτή τη μικρή σπίθα αντίδρασης από τη δική σας πλευρά. Οποιασδήποτε αντίδρασης!