Πάει κι αυτό... Πρώτα η Τσικνοπέμπτη, μετά ο Βαλεντίνος, ένα ένα τελειώνουν. Και βγαίνουμε σώοι. Και αβλαβείς. Χωρίς βαθιές φθορές, παρά μόνο επιφανειακές εκδορές. Αναμενόμενο. Κάθε τι που περνάει, αφήνει σημάδια. Και εμπειρίες. Χρήσιμες για την αντιμετώπιση των μελλοντικών καταστάσεων. Μας κάνουν πιο σοφούς. Θέλουμε δεν θέλουμε!
Μια τέτοια εμπειρία είναι και η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου κάθε χρόνο. Σε κατακλύζει για μέρες, μπορεί και εβδομάδες. Σε κάνει να την περιμένεις. Και να την διοργανώνεις. Και να αγωνιάς για την επιτυχή της έκβαση. Και να βλέπεις καρδούλες παντού γύρω σου. Κυριολεκτικά!
Το μήνυμα της γιορτής είναι απλό: Αγόρασε. Εμπλούτισε το περιβάλλον σου με καρδιές. Και λουλούδια. Και ρομαντικά δωράκια. Και εντυπωσιακά εσώρουχα. Κάνε το σύμπαν γύρω σου κόκκινο! Για να αποδείξεις ότι το γιορτάζεις. Ότι είσαι ερωτευμένος. Ότι δεν είσαι μόνος. 
Και μετά απλά τελειώνει. Η μία μέρα που μετράει να είσαι ερωτευμένος περνάει. Και τις υπόλοιπες 364 ημέρες; Αυτές τις ξέρεις μόνο εσύ... Γέμισες όμως τις μπαταρίες σου. Εξάσκησες το δικαίωμα σου να γιορτάσεις. Γιατί κι αυτό δικαίωμα είναι. Και ανυπομονείς να δείξεις το δώρο σου. Και να περιγράψεις στους φίλους σου το πως το γιόρτασες. Γιατί κι αυτό μετράει.

Το καλύτερο post που διάβασα για την ημέρα: I'm so excited for Valentine's day... All the chocolates is gonna be on sale!

Και το αναδημοσίευσα. Γιατί πράγματι, κάπως έτσι είναι. Τουλάχιστον εγώ γέμισα το ντουλάπι μου! Και μου έμεινε αυτή η γλυκιά ανάμνηση από την ημέρα. Θα κρατήσει και περισσότερο από ότι συνήθως! Αν δεν πέσω με τα μούτρα... 

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις. 

Εις αναμονή λοιπόν, της επόμενης ευκαιρίας για γιορτή. Και για δηλώσεις. Αγάπης, έρωτα και λοιπά και λοιπά. 
Ας είμαστε ρομαντικοί. Και ερωτευμένοι. Και ας το δηλώνουμε. Και ας το γιορτάζουμε. Απλά να μην ξεχνάμε ότι κάποια συναισθήματα είναι βιώματα καθημερινά. Και εμπειρίες που διαμορφώνονται από την τριβή. Πως θέλουν δουλειά. Και μάλιστα επίπονη. Και κουραστική. Και αυτά, συνήθως δεν μπαίνουν σε όμορφα κουτάκια με μεταξωτούς φιόγκους. Είναι μικρά διαμαντάκια που πρέπει να εξοικειώσεις το βλέμμα να τα ξεχωρίζει μέσα στη λάσπη. Γιατί είναι Τόσο πολύτιμα. 

Και να μην ξεχνάμε τους λιγότερο "προνομιούχους". Αυτούς που δεν έχουν την πολυτέλεια να γιορτάσουν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά μένουν να τιμήσουν σήμερα, την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου. Γιατί η πραγματική αγάπη βρίσκεται στα μάτια ενός παιδιού που τα καταφέρνει.

Με αφορμή την Τσικνοπέμπτη (ναι, δεν κάνω λάθος...) με έπιασε μια γλυκιά νοσταλγία. Το καταλαβαίνω ότι όλο αυτό ακούγεται παράλογο. Το ξέρω ότι με την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σε απόσταση αναπνοής, η μελαγχολία της Τσικνοπέμπτης ακούγεται αστεία. Ή μάλλον γελοία, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις. Μεταξύ μας τουλάχιστον...
Είναι αυτό το παράξενο συναίσθημα ότι κάτι σου λείπει. Ότι η ζωή άλλαξε πολύ γρήγορα. Ότι δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν παλιά. Και σου λείπει αυτός ο παλι-άνθρωπος(!). 
Η αφορμή της αναπόλησης, Είναι η Τσικνοπέμπτη. Και εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι. Μου λείπουν τα φοιτητικά μου χρόνια... Τα νιάτα μου. Μου λείπει το τρελό ξενύχτι, το σουλατσάρισμα όλη μέρα. Οι τρελές μεταμφιέσεις (όχι, δεν χρειάζονται πολλά...). Τα γέλια και η ανεμελιά. Η αντοχή στο αλκοόλ. Και άλλα γέλια. Το να μην ξέρεις που πηγαίνεις, γιατί δεν έχεις προορισμό. Το να ακολουθείς τις Σειρήνες. Και να περνάς Τέλεια. Να παίρνεις "αλά μπρατσέτα" την κολλητή και να τριγυρνάτε. Και να περνάτε καλύτερα ίσως από ποτέ. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς δεσμεύσεις.

Όχι, δεν γκρινιάζω. Ούτε είμαι καμιά ξινισμένη γριά. Τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά μας, λένε. Και δεν είμαι ούτε 29 (αυτό σηκώνει καινούργιο post...). Απλά τότε, όλα ήταν τόσο πιο ΑΠΛΑ. Η μεγαλύτερη ανησυχία ήταν το τι θα βάλεις. Για να μην παγώσεις στους δρόμους τόσες ώρες. Δεν έκανες κράτηση πουθενά. Απλά διάλεγες βάση της καλύτερης παρέας. Και είχες πάντα τόσο πολλές επιλογές. Το ξημέρωμα σε έβρισκε αγκαλιά με την κολλητή να "αναπολείτε" τα δρώμενα της βραδιάς. Και να ορκίζεστε ότι θα περνάτε πάντα τόσο "τέλεια" μαζί. Για πάντα. 

Τα χρόνια περάσανε. Η σχολή τελείωσε. Όλοι γίνανε ζευγάρια. Οι παρέες έχουν σχεδόν πάντα ζυγό αριθμό. Και διαιρούνται με το 2. Γιατί πλέον, ζευγάρια βγαίνουν για φαγητό. Κάνουν την κράτηση τους από νωρίς, προγραμματίζουν ώρα συνάντησης (όχι πολύ αργά...) και τσικνίζουν. Συζητάνε για τη μέρα τους, για τη δουλειά τους (όσοι έχουν), για τα παιδιά και τα πεθερικά τους (πάλι όσοι έχουν). Τσουγκρίζουν ποτήρια "για το καλό". Και που και που, αναπολούν όλοι μαζί. Και μακαρίζουν την τύχη τους που "είμαστε όλοι καλά, και μπορούμε και βγαίνουμε ακόμη". Εξέλιξη. 

Πάντα όμως, όσο και αν αγαπάμε τη νέα μας ζωή, όσο κι αν αγαπάμε τους νέους μας φίλους, όσο κι αν συμμεριζόμαστε τα προβλήματα τους (άλλωστε έχουμε αντίστοιχα), πάντα, θα μας λείπει αυτή η κολλητή των φοιτητικών μας χρόνων. Αυτή που τα έκανε να φαίνονται όλα πιο εύκολα. Αυτή που θα ήταν εκεί για πάντα, για να περνάμε "ΤΕΛΕΙΑ!". Μπορεί να είναι ακόμα στη ζωή μας. Μπορεί να είναι το μισό κάποιου ζευγαριού με το οποίο συν-τρώμε. Αλλά μάλλον έπαψε από καιρό να είναι η βενζίνη για το κέφι μας. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αυτό είναι το μόνο πάντα...

Εις αναμονή λοιπόν, της βραδιάς. Και είθε όλοι να περάσουν ΤΕΛΕΙΑ. Όπως το νιώθει ο καθένας. Και όπως το θέλει. Γιατί τα θέλω αλλάζουν. Σαν τους ανθρώπους. Αρκεί να ζούμε, αυτό που επιθυμούμε. 

Have fun everyone!!!