Μια ωδή στο Πάντα...
11:55 π.μ.
Με αφορμή την Τσικνοπέμπτη (ναι, δεν κάνω λάθος...) με έπιασε μια γλυκιά νοσταλγία. Το καταλαβαίνω ότι όλο αυτό ακούγεται παράλογο. Το ξέρω ότι με την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σε απόσταση αναπνοής, η μελαγχολία της Τσικνοπέμπτης ακούγεται αστεία. Ή μάλλον γελοία, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις. Μεταξύ μας τουλάχιστον...
Είναι αυτό το παράξενο συναίσθημα ότι κάτι σου λείπει. Ότι η ζωή άλλαξε πολύ γρήγορα. Ότι δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν παλιά. Και σου λείπει αυτός ο παλι-άνθρωπος(!).
Η αφορμή της αναπόλησης, Είναι η Τσικνοπέμπτη. Και εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι. Μου λείπουν τα φοιτητικά μου χρόνια... Τα νιάτα μου. Μου λείπει το τρελό ξενύχτι, το σουλατσάρισμα όλη μέρα. Οι τρελές μεταμφιέσεις (όχι, δεν χρειάζονται πολλά...). Τα γέλια και η ανεμελιά. Η αντοχή στο αλκοόλ. Και άλλα γέλια. Το να μην ξέρεις που πηγαίνεις, γιατί δεν έχεις προορισμό. Το να ακολουθείς τις Σειρήνες. Και να περνάς Τέλεια. Να παίρνεις "αλά μπρατσέτα" την κολλητή και να τριγυρνάτε. Και να περνάτε καλύτερα ίσως από ποτέ. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς δεσμεύσεις.
Όχι, δεν γκρινιάζω. Ούτε είμαι καμιά ξινισμένη γριά. Τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά μας, λένε. Και δεν είμαι ούτε 29 (αυτό σηκώνει καινούργιο post...). Απλά τότε, όλα ήταν τόσο πιο ΑΠΛΑ. Η μεγαλύτερη ανησυχία ήταν το τι θα βάλεις. Για να μην παγώσεις στους δρόμους τόσες ώρες. Δεν έκανες κράτηση πουθενά. Απλά διάλεγες βάση της καλύτερης παρέας. Και είχες πάντα τόσο πολλές επιλογές. Το ξημέρωμα σε έβρισκε αγκαλιά με την κολλητή να "αναπολείτε" τα δρώμενα της βραδιάς. Και να ορκίζεστε ότι θα περνάτε πάντα τόσο "τέλεια" μαζί. Για πάντα.
Τα χρόνια περάσανε. Η σχολή τελείωσε. Όλοι γίνανε ζευγάρια. Οι παρέες έχουν σχεδόν πάντα ζυγό αριθμό. Και διαιρούνται με το 2. Γιατί πλέον, ζευγάρια βγαίνουν για φαγητό. Κάνουν την κράτηση τους από νωρίς, προγραμματίζουν ώρα συνάντησης (όχι πολύ αργά...) και τσικνίζουν. Συζητάνε για τη μέρα τους, για τη δουλειά τους (όσοι έχουν), για τα παιδιά και τα πεθερικά τους (πάλι όσοι έχουν). Τσουγκρίζουν ποτήρια "για το καλό". Και που και που, αναπολούν όλοι μαζί. Και μακαρίζουν την τύχη τους που "είμαστε όλοι καλά, και μπορούμε και βγαίνουμε ακόμη". Εξέλιξη.
Πάντα όμως, όσο και αν αγαπάμε τη νέα μας ζωή, όσο κι αν αγαπάμε τους νέους μας φίλους, όσο κι αν συμμεριζόμαστε τα προβλήματα τους (άλλωστε έχουμε αντίστοιχα), πάντα, θα μας λείπει αυτή η κολλητή των φοιτητικών μας χρόνων. Αυτή που τα έκανε να φαίνονται όλα πιο εύκολα. Αυτή που θα ήταν εκεί για πάντα, για να περνάμε "ΤΕΛΕΙΑ!". Μπορεί να είναι ακόμα στη ζωή μας. Μπορεί να είναι το μισό κάποιου ζευγαριού με το οποίο συν-τρώμε. Αλλά μάλλον έπαψε από καιρό να είναι η βενζίνη για το κέφι μας. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αυτό είναι το μόνο πάντα...
Εις αναμονή λοιπόν, της βραδιάς. Και είθε όλοι να περάσουν ΤΕΛΕΙΑ. Όπως το νιώθει ο καθένας. Και όπως το θέλει. Γιατί τα θέλω αλλάζουν. Σαν τους ανθρώπους. Αρκεί να ζούμε, αυτό που επιθυμούμε.
Have fun everyone!!!
Είναι αυτό το παράξενο συναίσθημα ότι κάτι σου λείπει. Ότι η ζωή άλλαξε πολύ γρήγορα. Ότι δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν παλιά. Και σου λείπει αυτός ο παλι-άνθρωπος(!).
Η αφορμή της αναπόλησης, Είναι η Τσικνοπέμπτη. Και εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι. Μου λείπουν τα φοιτητικά μου χρόνια... Τα νιάτα μου. Μου λείπει το τρελό ξενύχτι, το σουλατσάρισμα όλη μέρα. Οι τρελές μεταμφιέσεις (όχι, δεν χρειάζονται πολλά...). Τα γέλια και η ανεμελιά. Η αντοχή στο αλκοόλ. Και άλλα γέλια. Το να μην ξέρεις που πηγαίνεις, γιατί δεν έχεις προορισμό. Το να ακολουθείς τις Σειρήνες. Και να περνάς Τέλεια. Να παίρνεις "αλά μπρατσέτα" την κολλητή και να τριγυρνάτε. Και να περνάτε καλύτερα ίσως από ποτέ. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς δεσμεύσεις.
Όχι, δεν γκρινιάζω. Ούτε είμαι καμιά ξινισμένη γριά. Τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά μας, λένε. Και δεν είμαι ούτε 29 (αυτό σηκώνει καινούργιο post...). Απλά τότε, όλα ήταν τόσο πιο ΑΠΛΑ. Η μεγαλύτερη ανησυχία ήταν το τι θα βάλεις. Για να μην παγώσεις στους δρόμους τόσες ώρες. Δεν έκανες κράτηση πουθενά. Απλά διάλεγες βάση της καλύτερης παρέας. Και είχες πάντα τόσο πολλές επιλογές. Το ξημέρωμα σε έβρισκε αγκαλιά με την κολλητή να "αναπολείτε" τα δρώμενα της βραδιάς. Και να ορκίζεστε ότι θα περνάτε πάντα τόσο "τέλεια" μαζί. Για πάντα.
Τα χρόνια περάσανε. Η σχολή τελείωσε. Όλοι γίνανε ζευγάρια. Οι παρέες έχουν σχεδόν πάντα ζυγό αριθμό. Και διαιρούνται με το 2. Γιατί πλέον, ζευγάρια βγαίνουν για φαγητό. Κάνουν την κράτηση τους από νωρίς, προγραμματίζουν ώρα συνάντησης (όχι πολύ αργά...) και τσικνίζουν. Συζητάνε για τη μέρα τους, για τη δουλειά τους (όσοι έχουν), για τα παιδιά και τα πεθερικά τους (πάλι όσοι έχουν). Τσουγκρίζουν ποτήρια "για το καλό". Και που και που, αναπολούν όλοι μαζί. Και μακαρίζουν την τύχη τους που "είμαστε όλοι καλά, και μπορούμε και βγαίνουμε ακόμη". Εξέλιξη.
Πάντα όμως, όσο και αν αγαπάμε τη νέα μας ζωή, όσο κι αν αγαπάμε τους νέους μας φίλους, όσο κι αν συμμεριζόμαστε τα προβλήματα τους (άλλωστε έχουμε αντίστοιχα), πάντα, θα μας λείπει αυτή η κολλητή των φοιτητικών μας χρόνων. Αυτή που τα έκανε να φαίνονται όλα πιο εύκολα. Αυτή που θα ήταν εκεί για πάντα, για να περνάμε "ΤΕΛΕΙΑ!". Μπορεί να είναι ακόμα στη ζωή μας. Μπορεί να είναι το μισό κάποιου ζευγαριού με το οποίο συν-τρώμε. Αλλά μάλλον έπαψε από καιρό να είναι η βενζίνη για το κέφι μας. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Αυτό είναι το μόνο πάντα...
Εις αναμονή λοιπόν, της βραδιάς. Και είθε όλοι να περάσουν ΤΕΛΕΙΑ. Όπως το νιώθει ο καθένας. Και όπως το θέλει. Γιατί τα θέλω αλλάζουν. Σαν τους ανθρώπους. Αρκεί να ζούμε, αυτό που επιθυμούμε.
Have fun everyone!!!
0 σχόλια