Κυριακή. Αργία ή μήπως όχι;
10:32 π.μ.
Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι μέσω του blog δεν θα κριτικάρω κανέναν. Είχα δεσμευτεί ότι δεν θα εκφράσω άποψη πολιτική ή κοινωνική, σε μια προσπάθεια να μην δημιουργήσω αντιπάθειες από τις πρώτες μου αναρτήσεις τουλάχιστον.
Αλλά πραγματικά.... δεν μπορώ!
Διασχίζοντας χθες με το αυτοκίνητο, μεσημέρι Κυριακής 1ης Νοεμβρίου, τη Τσιμισκή και άλλους κεντρικούς εμπορικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, ένιωσα ένα συναίσθημα πανικού να με κατακλύζει. Με ανοιχτά καταστήματα και με πρώτη μέρα των ''mid-season sales'' (όρο που πρωτο-άκουσα τελευταία), η αγορά θύμιζε παραμονή Πρωτοχρονιάς! Ο κόσμος συνωστίζονταν σε ουρές σε ταμεία, σπρώχνονταν σε πεζοδρόμια, πάρκαρε και σταματούσε όπου ήθελε εν μέσω κεντρικών οδών. Οικογένειες με παιδιά προσπαθούσαν να περάσουν κάθετα πολυσύχναστους και μπλοκαρισμένους από την κίνηση δρόμους. Με μοναδικό στόχο, να φτάσουν στο απέναντι κατάστημα λίγο νωρίτερα...
Ζώντας ως παιδί τη δεκαετία του '90, είχαμε ως άτυπο κανόνα ότι η Κυριακή ήταν η μέρα της οικογένειας. Όλοι, πάση θυσία, καταφέρναμε να μαζευτούμε γύρω από ένα τραπέζι, όπου σερβίρονταν το οικογενειακό κυριακάτικο γεύμα. Ανάμεσα σε γέλια και μικρο-εντάσεις (για το αν θα φάμε σαλάτα!) λέγαμε τα νέα μας, σχεδιάζαμε την εβδομάδα που ερχόταν, και δενόμασταν σαν ομάδα. Πολλές φορές, μαζί μας ήταν ο παππούς και η γιαγιά (γιατί τέτοια οικογένεια ήμασταν). Η κυριακάτικη βόλτα ήταν το πρωί για καφεδάκι για τους μεγαλύτερους, και χυμό φρούτων για τους μικρότερους. Είχε περπάτημα στην παραλία, χάζεμα και παιχνίδια στις κούνιες. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, ακολουθούσε ολιγόωρη ξεκούραση για όλους. Ήταν λίγο βαρετά για μας τους μικρότερους, αλλά σεβόμασταν τους υπόλοιπους και κάναμε ησυχία.
Αναπολώντας αυτά τα χρόνια, τρομάζω με την εξέλιξη της σημερινής κοινωνίας. Είναι σαν όλοι να περίμεναν ακριβώς αυτή τη μέρα για να ξεχυθούν στην αγορά. Λες και όλες οι υπόλοιπες μας, βρίσκουν βραχυκυκλωμένους με υποχρεώσεις. Λες και το μόνο μας κενό για ψώνια, είναι την Κυριακή. Βάση της δικής μου οπτικής, χαιρόμαστε μόνο με την ταλαιπωρία του άλλου. Βάση του δικού μου κύκλου γνωστών και οικογένειας, υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν μια μέρα που είναι φτιαγμένη για ξεκούραση. Μια μέρα φτιαγμένη για την οικογένεια. Και την χάνουν.
Ξέρω ότι πολλοί διαφωνούν με τη θέση μου. Άκουσα επιχειρήματα για ευρωπαϊκή αναλογία, για επαγγελματίες εστίασης που δουλεύουν πάντα σε αργίες και Κυριακές, για οικογενειακές στιγμές στην αγορά. Η άποψη μου δεν αλλάζει. Χάνοντας μια Κυριακή ως αργία, δεν χάνεις μόνο ένα δικαίωμα που αποκτήθηκε με αγώνα και αίμα. Χάνεις και το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς στην επόμενη καταπάτηση δικαιώματος. Που αυτή τη φορά, μπορεί να αφορά και το δικό σου σπίτι. Και κυρίως, χάνεις μια στιγμή με την οικογένεια σου, μια αξία που καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν τιμά με τον ίδιο τρόπο. Γιατί σε κάποια πράγματα, είμαστε διαφορετικοί.
0 σχόλια