Μένουμε Σπίτι;
4:28 μ.μ.
Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ μια άσκοπη επίδειξη δύναμης προερχόμενης από διάφορους φορείς, αρχές και «εξουσίες». Το δόγμα των τελευταίων ημερών είναι «Αυτό γίνεται για το καλό σας, για το καλό της Δημόσιας Υγείας», ωστόσο η δική μου μετάφραση είναι λίγο διαφορετική. «Σας το κάνω αυτό, γιατί μπορώ να το σας το κάνω». Γιατί μου παραχωρήσατε την απόλυτη εξουσία να ορίζω τη ζωή σας, τις κινήσεις και τις σκέψεις σας.
Ναι, μένουμε σπίτι. Για να προφυλαχθούμε, αλλά κυρίως για
να προφυλάξουμε. Αλλά όταν μπαίνει φρένο στην πηγή του οξυγόνου μας, ή καλύτερα
να μιλήσω προσωπικά, όταν πνίγομαι, αντιδρώ.
Δέχτηκα στωικά να περιμένω την καμπύλη των νέων κρουσμάτων
να καμφθεί, τα επιδημιολογικά στοιχεία να εξομαλυνθούν, τα κρούσματα να βρεθούν
σε ύφεση. Παρένθεση. Κάποιος πρέπει να μου λύσει μια απορία. Έχουμε ορίσει
κάποιο απόλυτο αριθμητικό όριο που κρίνει την αποτελεσματικότητα των
εφαρμοζόμενων μέτρων; Μιας και μιλάμε μονίμως και καθημερινά πια για αριθμούς…
Αυτά πριν μου θέσουν έλεγχο στη βόλτα για περίπατο με το
παιδί μου. Αυτά πριν με χλευάσουν που παθαίνω κρίσεις στενοφοβίας στο διαμέρισμα
μου, και για πρώτη φορά θέλω να βγω να αθληθώ έξω. Αυτά πριν ενοχοποιήσουν την
παραμονή σε πάρκα και πλατείες (λες και οι πνεύμονες πρασίνου στην πόλη μου είναι
άπειροι…). Καθημερινά ακούω για απαγορεύσεις, κλεισίματα περιοχών, πειθαρχικές
και χρηματικές ποινές. Για εντατικοποίηση ελέγχων και αυστηροποίηση πλαισίου
νόμου. Αγορεύσεις που δεν έχουν ως στόχο την πειθαρχία (αυτό απαιτεί πειθώ, που
εγώ δεν διακρίνω), αλλά υποταγή. Και στην έννοια όμως αυτή καθαυτή της υποταγής, εγώ αντιδρώ και πάλι. Δεν εισπράττω ευγνωμοσύνη και ευχαριστίες για την υπομονή
μου. Αλλά ένα ανελέητο ξεκατίνιασμα με απόψεις, απόψεις και πάλι απόψεις.
Φωτογραφίες με τον γείτονα να μιλάει πολύ κοντά με άλλους δύο
στην πιλοτή της πολυκατοικίας, ανεβασμένες στην τοπική σελίδα στο fb. Πλάνο με τον παππού που κάθεται να
ξαποστάσει, στο ποινικοποιημένο και ένοχο πια για διασπορά ιού, παγκάκι. Συνωστισμό
σε μια πλατεία από ανθρώπους που περπατούν με αποστάσεις μόνοι ή ανά δυάδες,
αλλά είναι πάνω από 50. Χωριστήκαμε σε στρατόπεδα και μαχόμαστε μέχρι τελικής
πτώσεως. Διαδραματίζουμε ρόλους (κακού και καλού) σε ένα παιχνίδι που δεν είναι
δικό μας. Και όλα αυτά στο όνομα του κοινού καλού.
Μπράβο μας!
Υ.Γ. Συγχωρέστε με, αλλά περνάω πολύ δύσκολα τελευταία, όπως όλοι μας. Τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές απόψεις που ουδέποτε έχουν στόχο να βρουν υποστηρικτές ή πολέμιους. Είμαι απλά πολύ θυμωμένη.
0 σχόλια