Μένω σπίτι. Συνέχεια...
7:06 μ.μ.
Οφείλω να παραδεχτώ την έμφυτη αντιπάθεια μου στο χειμώνα και τα παράγωγα του: βροχές, χιόνια κρύο. Και η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες μόνο χειμώνα βλέπω γύρω μου, κι ας είμαστε σχεδόν στα μισά του Μαρτίου. Και σήμερα, που για πρώτη φορά μετά από μια εβδομάδα έβγαλε λίγο ήλιο, η μέρα μας επιφύλαξε άλλη μια βροχή. Ο ουρανός μαύρισε, θυμίζοντας μας ότι ο χειμώνας είναι ακόμη εδώ. Και εγώ βρήκα για μια ακόμη φορά το κατάλληλο άλλοθι να μείνω μέσα με ένα φλιτζάνι αχνιστό τσάι.
Και ερχόμαστε στο προκείμενο. Την εμμονή πλέον με το σπίτι. Θεωρούσα τον εαυτό μου σπιτόγατα πάντα, όμως στο διάστημα του τελευταίου χειμώνα (που ελπίζω να πέρασε σιγά σιγά), άρχισα πραγματικά να ανησυχώ... Είναι αυτή η περίεργη αίσθηση ότι το έξω είναι κάτι απειλητικό. Όχι για τη σωματική σου ακεραιότητα, αλλά επειδή ενδεχομένως να διαταράξει την πνευματική σου ισορροπία. Και δεν το θέλουμε αυτό... Παρατηρώ τον εαυτό μου να αρνείται την οποιαδήποτε έξοδο, προφασιζόμενο απίθανες δικαιολογίες, που, Ω! τη σύμπτωση, έχουν πάντα να κάνουν με τον καιρό: Βρέχει, φυσάει, κάνει κρύο, που να πηγαίνεις τώρα, φριζάρει το μαλλί, κλπ κλπ... Και το καλύτερο: Παρατηρώ τα ίδια γνωρίσματα και τις ίδιες συμπεριφορές σε φίλους και γνωστούς. Ναι, λίγο πολύ όλοι το έχουμε περάσει. Είναι λοιπόν σύνδρομο; Υπάρχει τελικά το σύνδρομο της σπιτόγατας; Και αν ναι, ποιοι το περνάμε και γιατί; 
Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, μάλλον αρχίζει να συμβαίνει στη φάση ''πλησιάζω τα 30'' (ορκίζομαι, στα 20-something, σπίτι δεν πατούσα παρά μόνο για μπάνιο). Λίγο η πρώιμη ωριμότητα, λίγο η κούραση και οι ελαφρώς μειωμένες αντοχές, δημιουργείται το τέλειο background για χουχούλιασμα κάτω από μαλλιαρές κουβέρτες και συνοδεία ζεστών ροφημάτων. Η άλλη όψη του νομίσματος: το ελαφρώς μειωμένο budget. Να λέμε και κανέναν αντικειμενικό παράγοντα. Βέβαια κάποτε αυτό δεν ήταν πρόβλημα. Το έξω ήταν δελεαστικό ακόμη και με μπύρα από το περίπτερο. Τώρα όμως, στη φάση ωριμότητας που προανέφερα, οι απαιτήσεις μεγαλώνουν. Και τα λεφτά δεν φτάνουν!
Αναγορεύοντας το λοιπόν σύνδρομο, οφείλουμε να στοιχειοθετήσουμε τη συμπτωματολογία του: καμιά όρεξη για ανελέητο clubbing, ποτάκι ή μάλλον κρασάκι στο σπίτι φορώντας πιτζάμες, βραδιές με φίλους πάντα στο σπίτι, για κους κους και μεζεδάκια, ταινίες σε DVD στην τεράστια πια τηλεόραση που κάθε σπίτι διαθέτει (το γιατί, είναι ένα θέμα από μόνο του σε άλλο post...), σειρές στον υπολογιστή παρέα με τσάι, καφέ ή σοκολάτα, your choice, χουχουλιάρικες πιτζάμες και μάλλινα κουβερτάκια, κεριά για ζεστό φως και τόνοι πατατάκια. Δεν μπορεί, κάπου αναγνωρίζετε τον εαυτό σας. Είναι κακό, καλό, ανησυχητικό ή ''φυσιολογικό''; Πάλι your choice... 
Υ.Γ. Η κατάσταση είναι τέτοια που ακόμα και στο Pinterest έχω δημιουργήσει φάκελο αφιερωμένο στο χουχούλιασμα. Εξ ου και οι φωτογραφίες... Μήπως τελικά δεν είναι και τόσο δραματικό να μένεις συνέχεια σπίτι; Οι εικόνες πάντως είναι δελεαστικές... Anyway. Περαστικά μου και μακάρι να έρθει σύντομα η άνοιξη. Μπορεί και να γιατρευτώ!!
0 σχόλια